header image

Weekend

Posted by: | 26 February 2011 | 4 Comments |

Het is weekend, dus gingen we er een dag in de natuur van maken.
We zijn vanochtend om 03.45 uur opgestaan en om 04.30 zijn we richting Himalaya vertrokken.
Daar zijn we getuige geweest van een prachtige zonsopkomst. Wat een fantastisch natuurverschijnsel is het toch!

 Daarna zijn we, met zijn allen, aan de afdaling begonnen onder begeleiding van een gids. We hebben genoten van alle mooie plaatjes die we te zien kregen.
Het pad was natuurlijk niet geplaveid, dus helemaal soepeltjes ging het niet voor bepaalde mensen, maar het is allemaal goed gekomen.
De bus stond na een tocht van 1,5 uur te wachten en toen ben ik (Mien) met de bus verder gegaan en de rest heeft er nog een uur lopen aan vastgeplakt.

Toen ze op het eindpunt aankwamen, zijn we met de bus naar Bhaktapur gereden.
Dat is een stad, maar eigenlijk een museum, in de Kathmanduvallei.
We kwamen ogen en oren te kort en hebben natuurlijk onze portemonnee ook niet ongemoeid gelaten.
Rond 15.00 uur zijn we weer teruggereden naar Kathmandu en hebben bij thuiskomst even lekker uitgerust en een pintje bier gedronken.
Het is weer een hele leuke en gezellige dag geweest.
Morgen gaan we goed uitrusten.

 

 

under: Reisverhalen

Bezoekjes

Posted by: | 25 February 2011 | 1 Comment |

Vanmorgen hebben we een bezoek gebracht aan ECEC, een onderwijsbegeleidingsdienst. We hebben een mooie rondleiding gehad door het gebouw en een gesprek gehad met Reiny de Wit, de oprichtster van ECEC.

In Nepal kunnen kinderen vanaf 3 jaar naar school. Drillen en uit het hoofd leren is veelal de methode. De kinderen leren hierdoor onvoldoende zelf na te denken.

Door ECEC worden cursussen gegeven aan leerkrachten. Hierbij wordt veel aandacht besteed aan de manier van lesgeven. Daarnaast wordt er voorlichting gegeven aan ouders, waarbij het belang van het spelen wordt benadrukt.

We hebben ook een kijkje genomen in het atelier, waar schitterende poppen gemaakt worden!

Oei, ik ben niet zo goed in ‘het kort houden’ J

Na het interessante gesprek bij ECEC kwam een vrouw, genaamd Astrid, van UMN (United Mission Nepal) ons ophalen en nam ons mee naar haar huis. Ik (Joyce) ben met haar in contact gekomen door een wederzijdse kennis in Nederland, heel ‘toevallig’ J

Toen we na een mooi tussendoor route aankwamen, werden we onverwachts verrast met een lekkere maaltijd. Hierna legde zij ons uit wat voor werk zij hier in Nepal doet.

Ze werkt als een onderwijsadviseur bij UMN. UMN is een organisatie die zich inzet in 4 gebieden: Onderwijs, gezondheid, bijdragen aan een vredig (politiek) klimaat en hulp in het opzetten van bedrijfjes.

UMN is werkzaam in 7 clusters, d.w.z. 7 gebieden in Nepal.

Een keer per 6 maanden komen alle vertegenwoordigers van onderwijs van UMN (1 per cluster) naar Kathmandu om training te ontvangen. Dit kan van alles zijn. De meeste trainingen zijn vaardigheden die in Nederland op de PABO als basisvaardigheden worden aangeleerd. Voor hen is het echter compleet nieuwe  stof, waarbij hun ogen echt geopend worden. Zij kunnen vervolgens weer de leerkrachten  in hun gebied trainen. Dit raakte mij persoonlijk best diep, wij gaan er in het westen vanuit dat leerkrachten of andere beroepen goed opgeleid zijn. Dit is in deze landen echt niet het geval! Hierdoor krijg je een hart voor deze mensen, nog een groter hart voor onderwijs en wordt je enorm dankbaar voor hetgeen wij zelf hebben ontvangen in Nederland! Mijn passie voor mijn lieve kleutertjes en het materiaal wat wij in onze klassen hebben om hen te begeleiden is ineens nog groter geworden!

Naast de training die in Kathmandu wordt gegeven, gaat het onderwijsteam de rest van het jaar de scholen in de gebieden bezoeken, om daar leerkrachten te trainen. En dit is niet zo makkelijk!  2 kilometer van school vandaan wonen is niet zo makkelijk als je eerst een kilometer naar beneden moet lopen en daarna weer een kilometer omhoog! En een uur vliegen, 6 uur in een hobbelige bus en vervolgens nog 3 uur lopen om een schooltje te bezoeken is ook best een uitdaging!

Het resultaat is echt geweldig, leerkrachten krijgen in trainingen de praktijk te zien en worden gemotiveerd dit toe te passen en door te geven. Ik ben dan ook zeer onder de indruk van het werk van dit echtpaar binnen UMN!

Maandag zullen we nog een school bezoeken die Astrid kent, waar kinderen worden lesgegeven die vaak geen ouders meer hebben, maar door opa’s en oma’s worden opgevoed, of in tempels. We zullen hier liedjes aanleren (daar gaan we weer: Hoofd, schouders, knie en teen….) en wat lesjes geven, we zijn benieuwd!

under: Reisverhalen

Bijzondere ervaringen

Posted by: | 24 February 2011 | 3 Comments |

Op donderdagmorgen heel vroeg vertrok het grootste deel van onze groep richting vliegveld voor een vlucht over de Himalya. Het was fantastisch!

Mien en ik ( Annette) vertrokken na het ontbijt samen op stap.
Richting Durbur Square.
Maar zover zijn we niet gekomen.
We waren geïnteresseerd in Mandela schilderijen.
In een soort van winkel kwamen we aan de praat met de eigenaresse. Zij vertelde over de schilderkunst en van het één kwam het ander. Wij kochten wat en voor we het goed en wel in de gaten hadden, warden we uitgenodigd om mee naar haar huis te gaan. Dat was een bijzondere ervaring. Al dagen lopen we langs de kleine, geheimzinnige huizen. Nu kregen we de kans om het eens echt van binnen te bekijken.
Het huis was heel smal, ondiep en wel 5 verdiepingen hoog. We zijn naar boven geklommen tot op het golfplaten dak. Een prachtig uitzicht was onze beloning. We konden kijken tot op de berg van de Monkey tempel.
En toen volgde er een hele guided tour door de buurt. We zagen een kleine en een grote stoepa . Hindu’s en Boeddisten leven vredig naast elkaar. Dit is dit aan de tempels te zien. Een boedha beeld naast een beeld Shiva……..Heel bijzonder. Tolerantie is hier kennelijk geen problem.
Onderweg hoorden we carnavalsmuziek, trompetten en trommels. Een bruiloft!
Ook weer leuk om op film en foto vast te leggen.
Vlak bij ons hotel heft deze mevrouw een appartementsgebouw! We zijn gaan kijken.
Er is plaats voor 6 personen. Wie weet een goed adresje voor de toekomst…..
Het zag er keurig uit. Veel mooier en groter dan haar eigen huis.
Wij waren onder de indruk van toch weer een bijzonder mens en een prachtige ontmoeting. Een selfmade woman, zonder echtgenoot, die zorgt dat haar vier kinderen, zoons en dochters op een goede plaats terecht komen. Daar hebben wij ons petje diep voor af gedaan!

 

under: Reisverhalen

Ons hotel: Marsyangdi Mandala

Posted by: | 24 February 2011 | No Comment |

Zo tussen de bedrijven door is het ook weleens goed om te beschrijven waar we ‘s nachts verblijven…
Het is de 2e keer dat er voor dit hotel gekozen is.
Op de website ziet het er gelikt uit, en eerlijk is eerlijk: er is in een jaar heel veel verbeterd! Hier en daar een likje verf heeft wonderen verricht.
De steenachtige bergen rommel en vuilnis hebben plaats gemaakt voor een prachtige tuin ( in wording). Het duurt nog even voor alles goed gaat groeien, maar het zal er straks in de zomer heerlijk toeven zijn….
De kamers zijn netjes, heel verschillend:
met allemaal douche en toilet, maar:
……. in de ene kamer helaas geen licht in de badkamer, in een andere een keurige douche met vooral koud water, overal mist wel wat, maar in een groep is dat geen problem en wordt er gewoon voor een warme douche onderling geruild.
Vanmorgen was het even schrikken: helemaal geen water, zelfs niet koud!
Vanwege de “powercut” kon het water niet naar boven gepompt worden.
Gevolg: wij zijn fris en fruiting aan het ontbijt verschenen door allemaal een flesje drinkwater op te offeren aan een wasritueel…..
Leuke aanleiding voor Kees om achter het hotel de generator en de elekticiteitskast eens te bekijken en te fotograferen. Ook leuk om dat eens te laten zien. Zo gaat het nu eenmaal in Nepal!

under: Reisverhalen

Koken in Nepal

Posted by: | 23 February 2011 | 6 Comments |

Joyce, Vera, Ellen en ik (Mien), hebben vandaag een Nepaleese kookworkshop gehad. Op deze manier verzamelen we material voor de leskist over het eten in Nepal.
We kregen vooraf een gratis kopje thee, dat was al een ervaring op zich. ( zie foto ).
Daarna werden we uitgenodigd om naar de keuken te komen. Er was geen electriciteit, dus er was een soort noodlamp waar we het mee moesten doen.
Onze kokkin was Angenna Ceresta. Het was een hele vriendelijke Nepaleese vrouw, die ons met veel geduld alles uitlegde.
Op het “aanrechtje” stond een 2-pits gasstelletje, waar ze alles op klaarmaakte.
Ze kende geen snijplankje, dus alle groenten werden op hetzelfde tafeltje gesneden.
Ook de pannen werden regelmatig met een lapje aan de binnenkant schoon gemaakt en dezelfde teil met water werd voor het wassen van alle groenten gebruikt.
Ze had heel veel kennis van alle ingrediënten die ze gebruikte en we hebben samen met haar erg veel plezier gehad tijdens de uitleg hiervan.
Na 4 uur koken, stond er een heerlijke maaltijd op tafel, waar we heel erg van genoten hebben.
We hebben alles opgeschreven, gefilmd en gefotografeerd en hopen dat we het in Nederland  zelf op tafel kunnen zetten.
Weer een superervaring rijker!

Vanmiddag zijn we op het kantoor van de B’s (reisbureau) geweest. Daar moesten we de tickets voor de Mountain Flight ophalen en we hebben de brillen afgegeven. Deze kunnen ze in het oogziekenhuis goed gebruiken om mensen te helpen die het zelf niet kunnen betalen.

 

under: Reisverhalen

NMG….hoe werkt het eigenlijk?

Posted by: | 23 February 2011 | 4 Comments |

Nepal Matri Griha is een school die veel meer is dan alleen maar een school.
Ongeveer 12 jaar geleden opgericht door Shoba Rai.
Zij trok zich het lot aan van vooral de arme bevolking en daarnaast ook van kinderen die een (lichamelijke) beperking hebben.
Sponsors zorgden voor een ruim, stenen gebouw met binnenplaats. Een goed start!
In Nepal is het gebruikelijk dat je schoolgeld betaald, je boeken zelf moet kopen en in een keurig uniform ‘s morgens naar school gaat.
Op NMG werkt het anders. Boeken en schoolspullen worden door de school verstrekt, ook de uniformen en elke middag is er  en lunch voor de leerlingen voorzien. Tot nu toe moisten de kinderen wel schooldrinkwater meebrengen in een flesje. Helaas is veilig  drinkwater voor de meeste leerlingen niet verkrijgbaar. Gevolg: veel zieke leerlingen. Dit problem werd zo groot dat de school nu ook grote tanks met drinkwater koopt en de leerlingen tussen de middag ook water kunnen “tappen”. Dat scheelt voor de gezondheid, maar is een extra kostenpost voor de school. Bron van inkomsten is altijd onzeker en het is voor de directive dan ook een puzzel om in alle behoeften te voorzien. Gelukkig zijn er nogsteeds sponsors die hun bijdrage leveren.
In de lokalen aan de speelplaats wordt therapie gegeven aan de leerlingen met een beperking. Er is ook een special klas. Hier krijgen de “special needs children” eerst les. Als het maar enigsinds mogelijk is stromen ze door naar de gewone reguliere klassen.
de school onderhoudt nauwe contacten met het thuisfront van de leerlingen. Ze gaan regelmatig op huisbezoek, er is voorlichting op school over gezonde voeding, hygiene  in het gezondheidcentrum.
Achter de school staat nog een gebouw. Sinds ongeveer een half jaar wordt hier cursus gegeven. In samenwerking met de regering organiseert de school deze cursus. De regering zorgt voor benodigde middelen en materialen, de school zorgt voor een leerkracht. De cursus is bedoeld voor volwassenen. Het gaat dan vooral om ouders van de leerlingen, die werkloos zijn. Het afgelopen half jaar is er les gegeven in het repareren van electrische apparatuur en mobiele telefoons. Er is plaats voor ongeveer 25 volwassenen. Via de leerlingen horen de ouders van deze mogelijkheid. Er is nu een periode waarin geen les wordt gegeven. Over ongeveer twee maanden start er een nieuwe cursus: schoolheidsspecialist.
Op deze manier wil NMG echt meer voor de gemeenschap betekenen. NMG is dan ook een zgn. Communiityschool. Opgericht vanuit de gemeenschap, voor de mensen die van deze gemeenschap deel uit maken. Qua bestuurlijke structuur te vergelijken met “onze” Kroevendonk en Mytylschool. Maar de regering financier deze scholen in Nepal helemaal niet. En daar zit het belangrijkste verschil!
Op dit moment berust de dagelijkse leiding van NMG bij Mahima( directeur) Jannika ( een soor IB-er) en Joga ( ondersteunend ). We hebben fot’s, zodat jullie ere en plaatje bij hebben!

Vordering van de werkzaamheden:
De rekenmaterialen die gemaakt worden nemen langzamerhand al echt herkenbare vormen aan:

2 honderdvelden
een houten getallenlijn.
3 reuzen abacussen en heel veel houten klokken.

Joga en de guard laten zich van hun beste kant zien en zagen, schuren en schilderen dat het een lieve lust is.
 En last but not least: ze vinden het super leuk!
We laten ook veel foto’s van die stoere werkmannen zien, die zeggen genoeg!
Houtlijn en grote kralen zijn op dit moment ons grootste problem. Die zoeken we, maar dat moet voor het eind van de volgende week echt wel lukken!

Om zoveel mogelijk werk te verzetten en om dat ook zo efficient mogelijk te doen, splitsen we steeds meer op in kleinere groepen.
de Kroevendonk en de Mytylschool is een geode match blijkt in Nepal. De onderlinge sfeer is meer dan goed.
We werken hard, slapen ( te) weinig, maar hebben enorm veel plezier samen!

under: Reisverhalen

En weer een leuke dag!

Posted by: | 22 February 2011 | 3 Comments |

Vandaag zijn we bij NMG begonnen met een lied op het plein met een klas van ongeveer 50 kinderen. We hebben ‘Hoofd, schouders, knie en teen’ gezongen in het Nederlands en Engels en dat was erg leuk om te doen! De kinderen zongen verbazingwekkend snel mee.

Vera, Joyce en ik (Katinka) hebben daarna een les over Nederland gegeven. We hebben het gehad over typisch Nederlandse dingen en hadden ook voor alle kinderen een molen meegenomen die ze zelf in elkaar geknutseld hebben. Ook hebben we de tekeningen gegeven die de kinderen van De Kroevendonk hebben getekend.

Mien en Ellen hebben kleurplaten die kinderen van de klas van Mien hebben gemaakt opgehangen in de special class.

Harrie en Kees hebben samen met een aantal mensen van NMG gewerkt aan de rekenmaterialen.

Annette zag een jongetje die ze vorig jaar ook had ontmoet bij NMG. Hij kreeg toen therapie en was goed vooruit gegaan. Nu bleek echter dat het jongetje afgelopen jaar opeens niet meer werd gebracht. Mensen van NMG zijn toen gaan praten met de ouders om hem toch weer terug te laten komen en dat is gelukt!

under: Reisverhalen

Reken maar!

Posted by: | 21 February 2011 | 5 Comments |

Na een heerlijk ontbijt en de nodige perikelen om de foto’s op de blog te zetten, gaan we dan toch nog op tijd naar NMG. De ene helft van de groep “duikt” de klassen in. Harrie, Kees en Annette overleggen eerst met de Mahima ( directeur) en Jennika ( IB-er) van de school. vrolijke gezichten als de materialen en ideeën op tafel komen. Zoveel leuke en mooie spullen dat komt hier goed terecht! Naast 4 abacussen, twee werelkaarten voor aardrijkskunde hebben Harrie en Kees al hard gewerkt aan een honderveld van hout en een reuzen abacus, die de leerkracht in de klas de gelegenheid geeft om klassikaal de rekenles goed uit te leggen en de leerlingen niet alleen maar iets te vertellen, maar ook vooral te laten zien! We zorgen ook voor goede hardware: Een acuuboor, een goede grote en een kleine zaag. De dank is groot. Elektriciteit valt veel uit ( maar 10 uur stroom per dag), maar deze boor met 2 accu’s kan heel lang doorgaan! Joga Singh, de concierge gaat met ons mee. We maken een boodschappenlijst:
1. Hout, drie grote dike platen en één dunne.
2. Ijzeren staven
3. Hamers
4. Tang
5. Spijkers
6 Verf en kwasten
Helaas!…. geen praxis of andere klusmarkt, dus we gaan eerst maar eens kijken bij de Nepalese timmerman. En dat is heel leuk! Een kleine deur op een stoffige straat geeft toegang tot een grote ruimte, de werkplaats. Overal hout, dike planken, korte, kleine en ………vooral heel veel houtkrullen. Het ruikt hier heerlijk! Tussen alle spullen staan ook een aantal machines. Hier wordt hard gewerkt, dat kun je zo zien! Harrie en Kees voelen zich prima op hun gemak. We zien een aantal timmermannen, maar de grote baas is even weg. Geen probleem, gaan wij alvast op zoek naar dik ( heel dik!) ijzerdraad. En dat is wel wat moeilijker. Overal winkels waar echt vanalles verkocht wordt, maar niet het soort ijzerdraad dat wij nodig hebben. Bij een enorme binneplaats vinden we een groothandel. Ze verkopen alles om gewapend beton te storten. Op een rol in de hoek zien we draad dat we kunnen gebruiken. Na veel onderhandelen mogen we 6 meter kopen. Het draad wordt gewogen en we betalen 120 roepies! Gelukt! Ondertussen is de timmerman terug en doen we vlot zaken. Hout, hamers, tang en spijkers nemen we mee. De grote platen brengen ze met een fiets achter ons aan naar NMG. Het dikke ijzerdraad moet geknipt en bewerkt worden. Op de weg terug naar school vinden we naast een enorme vuilnisbelt een klein tentje. Hier woont en werkt de smid.We laten hem ons voorbeeld zien en hij belooft het ijzer netjes recht te maken met in het midden een keurige bocht. Wij verwonderen ons over het “huisje” van de smid en zijn gezel: een met zeildoek en palen afgezet kotje. Hoe moet het zijn om hier met twee mensen te wonen en te werken? Buiten hangt de was aan de lijn…… We vinden tot slot verf en kwasten en voor 13.00 uur zijn we alweer terug op NMG. Het is middagpauze en alle leerlingen spleen/eten en drinken. Het ziet er geweldig uit. Vanmiddag kan het zagen en timmeren van start!

 In die tussentijd zijn Ellen, Vera en Ik (Mien) bij de special class gaan kijken. Dit was een hele leuke ervaring. In het klasje zaten verschillende kinderen met het Down-syndroom, veel kinderen met gedragsstoornis en een stuk of 5 die niet of nauwlijks kunnen praten. Evenals bij ons, zijn dit hele blije, vrolijke kinderen en we hebben heel veel plezier gehad. We hebben zelfs gedanst! De kinderen zijn begonnen met in een schriftje te schrijven, waarin de juf net van te voren alles had uitgegumd. Zo kun je je schriftjes natuurlijk verschillende keren gebruiken. Speelgoed was er in de klas niet te vinden, dus ik vroeg aan Mahima of de kinderen in dit klasje nooit mochten spelen. Jawel hoor, zei ze, maar dat staat nu in de nieuwe kasten he! Het was een hele leuke ervaring, en ik voelde me er echt thuis. Na de lunch zijn Ellen en ik samen met Joga Singh stof gaan kopen en daarna naar de kleermaker geweest om een schooluniform te laten make om mee te nemen voor onze leskist. Daarna hebben we Kees en Harrie nog even geholpen met schuren en om 4 uur zijn we vertrokken. Harrie, Katinka en ik zouden met de taxi gaan en de rest met de local bus. Nou, we hebben het ter nauwernood overleefd. De film spreekt boekdelen. Helemaal veilig thuis hebben we stukjes op het blog gemaakt en gerelaxed.

Lesjes op NMG

Vandaag zijn Katinka en ik (Joyce) (en later ook Vera) de klassen binnengestapt om eens wat lessen te volgen. We mochten eerst een rekenles bijwonen in class 1 (ongeveer groep 4?) Als eerste werd de absentielijst doorgenomen: number 22? Present sir! De rekenles ging over even en oneven getallen, odd and even numbers. Als je het eerst niet snapte, werd het nu heel duidelijk. We waren blij verrast te zien dat deze leerkracht heel realistisch onderwijs gaf, duidelijke voorbeelden en dat in een klas met 51 kinderen! In de lessen wordt heel veel gebruik gemaakt van voorzeggen en nazeggen. Veel herhaling en inoefening dus. Tussendoor werd er een opdracht gegeven voor in het schrift, waarna hij het ook meteen nakeek. Natuurlijk een hele klus, dus Katinka en ik hielpen een beetje mee. De kinderen kwamen ook meteen met 10 voorgaande lessen die we mochten nakijken. Ondanks de grote betrokkenheid van de kinderen, merkten we ook wel dat sommige kinderen aan ongemerkt aan het tekenen waren… oei oei oei! Als afsluiting van de les mochten 3 meisjes voorin de klas een liedje zingen waarbij de klas luidkeels meezong. Heel leuk dat Nepalees, of was het onverstaanbaar engels? Na deze leuke rekenles gingen we verder. De Nepalese les vonden wij een beetje te moeilijk :-), dus schoven we nog even aan bij een engelse les bij jonge kinderen. Ook weer een klas van 51 kinderen en ook weer veel opdreunwerk. Deze les kwamen alle dieren gespeld aan bod, het liedje zit nog steeds in ons hoofd. Crocodile: C R O C O D I L E Crocodile. Sommige letters waren voor de leerkracht zelfs een beetje moeilijk, maar we waren wel onder de indruk van de spelkwaliteiten van de kinderen. Om zo een paar lessen mee te maken was een bijzondere ervaring en geeft ons een realistisch beeld van het onderwijs op NMG. En wat een leuke kinderen!

under: Reisverhalen

Bezoek NMG

Posted by: | 20 February 2011 | 12 Comments |

Vanochtend stonden er twee taxi’s, precies op tijd, voor het hotel. Twee Suzuki Alto’s. Gelukkig pasten we er alle acht net in. Na een avontuurlijke rit kwamen we aan bij NMG. We waren precies op tijd om de dagopening mee te maken. Alle kinderen stonden in rijen op het plein opgesteld en deden precies wat de leerkracht zei. Een soort ochtendgymnastiek. Daarna werden we hartelijk ontvangen door de vice-principal, Mahima Basukala. We kregen een Nepalese welkomst-sjaal en een kopje thee. We kregen uitleg over de school en hebben daarna alle klassen bezocht. Een bijzondere ervaring!

Bij binnenkomst stonden alle kinderen op en werden we begroet met: “Good morning teachers, how are you?” Ze bleven staan tot wij zeiden dat ze mochten gaan zitten. Het was erg speciaal om te zien hoe de lessen werden gegeven en hoe de interactie was tussen de leerkracht en de kinderen. Het leek wel of we terug in de tijd gingen.  

Trots lieten de leerkrachten en Mahima ons de kasten zien, die gekocht zijn van het sponsorgeld. Van de week gaan Harrie en Kees naar de timmerwerkplaats om nog meer kasten en ander meubilair te bestellen.

We zijn daarna lopend terug gegaan naar het hotel. Ook best een gevaarlijke onderneming met al dat toeterende verkeer. Wel heel veel mooie en leuke dingen gezien. Bij thuiskomst zaten de B’s, onze contactpersonen, op ons te wachten om ons uitleg te geven over de mogelijkheden van activiteiten in Kathmandu. 
Wordt vervolgd…………

under: Reisverhalen

Aankomst Kathmandu

Posted by: | 19 February 2011 | 2 Comments |

We zijn op tijd vertrokken vanaf Schiphol, en na een tussenstop in Bahrain, in Kathmandu geland.
Na maar 2 uur in de rij te hebben gestaan voor ons visum, zijn we via een kamikaze-rit in ons hotel aangekomen.
De eerste indruk: alsof we in de middeleeuwen zijn beland!
We hebben nu lekker gegeten en gaan naar bed.
Morgenochtend gaan we naar de school. We houden jullie via de weblog op de hoogte. Helaas hebben onze mobiele telefoons geen bereik.

Tot morgen!

under: Reisverhalen

« Newer Posts - Older Posts »

Categories