header image

2 oktober

Posted by: | 2 October 2012 | No Comment |

2 oktober

Vandaag hadden we een toeristisch dagje.  Omdat we geen afspraken hadden met organisaties
zijn we vandaag naar Kathmandu Durbar Square geweest  Ons hotel ligt redelijk dichtbij dus zijn we
gaan lopen in de drukte. Dat betekent dan wel dat je veel ziet. De straat heeft veel huizen met mooi houtsnijwerk en door een steegje in te lopen kan je zomaar op een plein met een stupa komen.

Durbar Square is een oud en belangrijk tempel plein, waar we door een gids,Dilib, rondgeleid zijn. Een van de belangrijkste bezienswaardigheden is het paleis van levende godin. Op de binnenplaats van dit paleis is heel veel mooi houtsnijwerk te zien, maar het paleis zelf mag je niet in. Hier woont een meisje, dat al als 3 of 4 jarig kind is uitgekozen om godin te zijn Zij is de reïncarnatie van de godin Taleju. Om uitgekozen te worden moet ze aan 32 moeilijke eisen voldoen. Zo moet ze uit de goede familie komen, ze mag nooit gewond zijn geweest, blanke huid, rond gezicht, ogen als een ree. En als opdracht moet ze 2  dagen in het donker zitten zonder bang te zijn. Voor ze ongeveer 12 jaar is wordt er weer een nieuwe gekozen.

Na Durbar Square zijn we naar de Monkey Temple (Swayambhunath) gegaan Drie gingen te voet, de anderen met de taxi. Deze tempel ligt op een heuvel, waar je met een trap van 365 treden naar toe kan. De apen langs de route naar de tempel geven duidelijk blijk van hun aanwezigheid. Als je iets van eten bij je hebt komen ze dat pakken. Wij hadden gelukkig niets bij ons. Op de top hebben we twee gebedskaarsjes voor de leskist gekocht.

Op de terugweg hebben we in een kioskje 10 doosjes kleurpotloden gekocht die  we gebruiken voor de les op NMG. De potloden waren gelijk uitverkocht. De verkoopster had een geweldige dag.

 

under: Reisverhalen

U kunt hen volgen via de site: www.blauwevogel2012.gaatverweg.nl

Mijn locatie .

under: Reisverhalen

Afscheidsavond

Posted by: | 4 March 2011 | 4 Comments |

Vanavond zijn we voor het laatst uit eten geweest met de B’s. Het voelt raar om hier weg te gaan, maar ook weer lekker om naar huis te gaan. We hebben een gezellige avond gehad en gaan nu onze koffers inpakken om ons klaar te maken voor vertrek.

under: Reisverhalen

Afscheid NMG

Posted by: | 4 March 2011 | No Comment |

Donderdag zijn we voor de laatste keer naar NMG gegaan. 
We hebben afscheid genomen van alle leerlingen, alle leerkrachten en andere personeelsleden. We kijken terug op 2 fijne weken waarin we hard gewerkt hebben.

under: Reisverhalen

Verdwalen in Nepal

Posted by: | 4 March 2011 | No Comment |

Een leuk avontuur…….!

Na gedane arbeid keren we op maandag terug naar het hotel in een taxi. In een Suzuki alto kom je altijd veilig thuis!
Katinka, Mien en Harrie komen terecht bij een taxixhauffer die helaas geen Engels spreekt, maar geen problem. Hij weet waar ons hotel is.
Onderweg merken ze dat het heel anders uitpakt: de taxichauffer verdwaalt, en niet zo’n beetje ook. Daar wordt hij natuurlijk knap zenuwachtig van. Door lekker hard te scheuren als het kan, probeert hij wanhopig de verloren tijd weer in te halen. Enorme gaten in de weg zorgen ervoor dat de passagiers regelmatig tegen het dak schieten en als alle verkeersregels getard worden, kun je je alleen maar verwonderen dat het allemaal NET goed gaat. Fijn dat Mien de tegenwoordigheid van geest heeft om de fimcamera boven te halen en alles vast te leggen.
Hilarisch is het Nederlandse commentaar van Harrie hierbij. Katinka huilt tranen met tuiten van het lachen….
Bij het terugkijken liggen we allemaal collectief mee in een deuk! De film komt ook mee terug naar Roosendaal en geeft een prachtig beeld van de hectiek in het verkeer en de wonderbaarlijke manier waarop alles hier door elkaar heen krioelt en toch alles netjes op z’n pootje terecht komt.

De andere ploeg, Ellen, Joyce, Kees, Vera en Annette zitten ondertussen wat krap in een ander altootje.
Ach op school zitten gaat hoor, maar je rug is krom en je stoot telkens tegen het plafond, vanwege alle humps and bumps!
Onze chauffer was geboren en geotgen in Kathmandu, maar dit was helaas niet aan zijn ruimtelijke oriëntatie te merken …….. Achteraf bleek hij zelf Thamel eigenlijk niet terug te kunnen vinden. Maar wat een prachtige rit!
Om de verloren tijd in te halen bleef hij maar stukken afsnijden. Niet dat het hielp, maar je ziet nogeens wat!
Op een soort fietspad langs een onwaarschijnlijk vies beekje achter kleine hutjes. Kippen scharrelen op de vuilnisbelt, groente tussen alle rotzooi en mensen van allerlei pluimage. Een lust voor het oog!
Ergens halverwege een probleen. Een boom op het fiets pad en een grote berg stenen. We hebben elkaar stevig vastgehouden en tot op de millimeter reden we tussen deze hindernissen door. En natuurlijk omtzettend gelachen!
We konden in een kwartiertje thuis zijn, maar dit waren 50 wel bestede minuten. Prachtige sightseeing tour, en gewoon voor dezelfde prijs….

under: Reisverhalen

Bezoek Boudhanath

Posted by: | 3 March 2011 | 3 Comments |

Vandaag is het feest van Shiva en de scholen zijn dicht.
Er zijn inmiddels veel mensen uit India naar Nepal gekomen, om hier het feest mee
te maken.
Ze zijn erg luidruchtig en de mensen van het hotel zijn er, samen met ons, eigenlijk niet blij mee. Maar ja, morgen vertrekken ze weer, dus het is te overzien.
Wij hebben besloten vandaag een bezoek te brengen aan de Boudhanath.
Het was erg druk op de weg en we mochten op bepaalde punten niet verder, omdat daar heel veel mensen te voet op weg waren naar de Pashupatinath, waar ’s avonds een groot festival is.
De taxi’s hebben ons vroegtijdig afgezet, omdat ze er niet helemaal konden komen, en we wilden te voet verder gaan. Maar wat stond daar geparkeerd…………….. een tucktuck!
We zijn met 8 man in het bakje van de tucktuck gaan zitten en hebben zo onze weg vervolgd. Lachen!!!!!!!!!

We kwamen bij de poort van de Boudhanath. Het is een heel groot plein, waar een hele mooie stupa staat, rijk versierd met gebedsvlaggen, die is omringd door winkeltjes en tempels van de Boeddhisten.
We hebben onze ogen uitgekeken en ons geld weer eens lekker laten rollen.
Iedereen beleefde deze plaats op zijn eigen manier en toen we weer terug naar het hotel reden, zo rond 13:00 uur, had iedereen een goed gevoel.

Thuisgekomen gingen er nog verschillende, die nog steeds niet van hun kooplust waren verlost, weer naar Tamel.
Annette ging samen met Katinka en de B’s naar een Duitse mevrouw in het ziekenhuis, die alleen achter was gebleven, omdat haar reisgezelschap naar huis ging, en zij nog te ziek was om mee te gaan,
Ze hebben daar lekker met haar gekletst in hun beste Duits en haar nog wat lekkers en een Duits boek gegeven, zodat ze wat te doen had. Ze was heel blij met het bezoek en de spulletjes. Als alles goed gaat vliegt ze vrijdag naar huis terug.
Harry en ik ( Mien), en later ook Kees, hebben lekker ons gemak gehouden tot  Annette en Katinka met de boys weer terugwaren.
Potje koffie, thee of bier gedronken en bijgepraat.
Na het diner, wat we in het hotel hebben gebruikt, zijn we aan de slag gegaan met verslagen, finaciele overzichten en hebben we de abacussen in elkaar gezet, want die moeten natuurlijk nog meegenomen worden naar NMG.
Daar gaan we morgen naar toe om afscheid te nemen.
Na gedane arbeid was het weer goed rusten.

under: Reisverhalen

Na de viltwinkel hebben we een bezoek gebracht aan 2 scholen voor Voortgezet Onderwijs.

Het Voortgezet Onderwijs in Nepal bestaat uit de klassen 6 t/m 10, niet te vergelijken dus met ons Nederlandse onderwijssysteem. Na het afronden van klas 10 krijgen de leerlingen een certificaat en kunnen ze een baan gaan zoeken. Ook bestaat de mogelijkheid om door te stromen naar klas 11 en 12.

 We zijn eerst naar een school gegaan die financieel gesteund wordt door de overheid, een zogenaamde government school. We zijn langs een aantal klassen gelopen en hebben een gesprek gehad met de directeur van de school. In een klas zitten ongeveer 60 leerlingen.

Vervolgens hebben we een bezoek gebracht aan een ‘private school’, een school die niet gesteund wordt door de overheid. De ouders moeten voor deze school veel meer schoolgeld betalen. Op de school die we bezocht hebben worden ook kinderen met een handicap toegelaten.

We hebben ook een bezoek gebracht aan de sloppenwijken en hebben gezien waar een van de leerlingen van NMG woont met haar gezin. Een erg klein ‘huisje’ waarin het hele gezin slaapt en leeft tegelijk.

under: Reisverhalen

zwaaiende foto voor zml2

Posted by: | 2 March 2011 | No Comment |

Hoi lieve allemaal!

Hier even speciaal voor jullie een zwaaiende foto. Oh ja en Ruard, we zijn met een boeing 737 gevlogen en daar vliegen we zaterdag ook weer mee terug denk ik.
Nou, ik wil jullie een heel leutig carnavalsfeest toewensen op school en alvast een hele fijne vakantie.

Groetjes en een dikke knuffel.
Mien.

under: Reisverhalen

Vilten

Posted by: | 1 March 2011 | No Comment |

Vera, Annette en Katinka hebben een bezoek gebracht aan een viltwinkel, waarbij we het proces van het vilten mochten bekijken. Er was een groepje vrouwen bezig met het maken van kleine voorwerpen van vilt en een groep vrouwen was bezig met grotere voorwerpen zoals hoeden en tassen. Op een andere afdeling werd de laatste hand aan de gemaakte producten gelegd en werden er bijvoorbeeld bloemen op geborduurd.

Bij het vilten wordt de wol op elkaar geperst en dit kost veel kracht van de vrouwen omdat ze dit allemaal met hun handen doen. Hierbij wordt een net, warm water en natuurlijke zeep gebruikt. Iedereen heeft zijn eigen product wat gemaakt wordt; zo maakt de ene vrouw tassen en een andere vrouw maakt hoeden.

under: Reisverhalen

Om een goed beeld te krijgen van het onderwijs in Nepal zijn wij (Mien, Joyce en Ellen) vandaag naar een andere school geweest. De naam van deze school, de Sirjanshil Secondary English School, hebben we doorgekregen van Astrid van UMN (waar we vrijdag op bezoek waren).

Op de Sirjanshil School  zitten kinderen in de leeftijd van 2,5 t/m 16 jaar.
De school is 15 jaar geleden opgericht door de vader van de huidige directrice, Luna, en startte met 28 leerlingen en 3 leerkrachten. Haar vader is vanuit het sociale aspect met de school begonnen. Zijn streven was namelijk om zoveel mogelijk kinderen gratis onderwijs te geven.
Na het overlijden van haar vader heeft Luna de school voortgezet. Deze is uitgegroeid naar 500 leerlingen en 28 leerkrachten.
Ook Luna is erg begaan met het lot van arme kinderen en probeert ze onder te brengen in haar school.
Van de regering mag iedere school 10% van het leerlingenaantal gratis onderwijs aanbieden, dus voor deze school aan 50 leerlingen. Op dit moment biedt de school het gratis onderwijs aan 135 leerlingen aan. Dit is veel meer dan eigenlijk is toegestaan, maar Luna kan geen keuze maken in welk kind wel en welk kind geen gratis onderwijs krijgt.

Om 09.00 uur werden we zeer gastvrij ontvangen in het kantoor van Luna. Ze nam ons daarna mee naar het plein waar alle leerlingen op ons stonden te wachten. Heel veel kinderen hadden bloemen voor ons geplukt. Iedereen vond het erg spannend om ons te ontmoeten. Er had zelfs een moeder verteld dat haar kind om 05.00 uur al naar school wilde!
Na de dagopening hebben we in 6 groepen ons welbekende ‘Hoofd, schouders, knie en teen’-liedje aan de leerlingen geleerd. Dit was zo’n succes dat ze het liedje vanaf morgen opnemen in hun dagopening.
’s Middags zijn we na de lunch in de hogere klassen geweest  en hebben een les over Nederland gegeven. De kinderen waren erg leergierig en hadden leuke vragen over onze cultuur en gewoontes. Op hun beurt hebben zij ons veel verteld over hun leven. Zo hebben wij een nog beter beeld gekregen van Nepal. De middag vloog voorbij.
Wij zijn weer een mooie ervaring rijker!

 

 

 

under: Reisverhalen

Older Posts »

Categories